Sztuka pisania - stacjonarne 1. stopnia - obowiązkowe przedmioty do wyboru - 1 r. (grupa przedmiotów zdefiniowana przez Wydział Polonistyki)

• Konwersatorium - 30 godzin

• Konwersatorium - 30 godzin

„Przeszłość zbankrutowana. Teraźniejszość jak noc. Przyszłość niedająca się odgadnąć” – słowa Witolda Gombrowicza o sytuacji, w jakiej znalazł się w Argentynie, brzmią dzisiaj, w 2025 roku, jak wypowiadane przez nas samych. Na naszych oczach porządek geopolityczny ustanowiony po końcu „zimnej wojny” przestaje istnieć. To sytuacja kryzysu. Ten zaś, zgodnie z poręczną definicją Antonia Gramsciego, polega na tym, że „stare umiera, a nowe nie może się narodzić”. W tej potwornej sytuacji powszechnej niestabilności, która cechuje każdy „czas przejściowy”, z pomocą mogłaby nam może przyjść literatura.

Wystawmy się zatem wspólnie na ryzyko lektury książek słanych do nas jako raporty z samego środka kryzysu, by dać sobie szansę na wymknięcie się spod jego niszczycielskiej siły.

• Konwersatorium - 30 godzin

Konwersatorium zostanie poświęcone lekturze i interpretacji wybranych utworów literackich XVIII, XIX i XX wieku pod kątem zawartycj w nich odwołań do kultury prawnej. Razem z uczestnikami i uczestniczkami zajęć zastanowimy się nad tym, w jaki sposób prawo – rozumiane szeroko: zarówno jako tekst ustawy, jak i jako problem filozoficzny czy fenomen kulturowy – oddziałuje na kształt tekstu artystycznego. Będziemy pochylali się nad kwestiami winy, kary, przymusu i moralnego obowiązku; zastanowimy się nad metodami włączania w tekst literacki sytuacji sądzenia, egzekucji wyroku czy stanowienia prawa, pochylimy się nad postaciami literackich prawników i innych postaci związanych z wymierzaniem sprawiedliwości (adwokatów, kanclerzy, sędziów) oraz zbadamy oddziaływanie języka prawa na tekst literacki.

• Konwersatorium - 30 godzin

Konwersatorium poświęcone jest analizie teatru jako przestrzeni spotkania człowieka z rzeczami, lalkami, manekinami oraz automatami, które często funkcjonują nie tylko jako rekwizyty sceniczne, lecz także jako istotne figury filozoficzne, estetyczne i antropologiczne. Punktem wyjścia są cztery koncepcje i teksty: metafora teatrum mundi Seneki, retablo wykorzystae przez Cervantesa w "Don Kichocie" i w "Ołtarzu cudów", romantyczna wizja marionetkowości ludzkiego losu w "Balladynie" Juliusza Słowackiego oraz filozoficzno-estetyczne refleksje Heinricha von Kleista zawarte w eseju „O teatrze marionetek”.

Wypracowane w oparciu o te teksty narzędzia analityczne i interpretacyjne posłużą do pogłębionego omówienia wybranych dramatów i spektakli XX i XXI wieku, wśród których znajdą się m.in. „Bzik tropikalny” Witkacego (w inscenizacji Grzegorza Jarzyny), „Dybuk” Szymona An-skiego, „Wielopole, Wielopole” Tadeusza Kantora, „Hamlet-Maszyna” Heinera Müllera oraz „Anioły w Ameryce” Tony’ego Kushnera.