Historia literatury polskiej: romantyzm [3001-11A2LR] Rok akademicki 2025/26
Ćwiczenia, grupa nr 3

J. W. Goethe, Faust;

F. Schiller, Zbójcy;

A. de Musset, Spowiedź dziecięcia wieku;

F. Chateaubriand, René;

A. Mickiewicz, Ballady i romanse;

A. Malczewski, Maria;

S. Goszczyński, Zamek kaniowski;

A. Mickiewicz, Dziady cz. IV, Konrad Wallenrod, Dziady cz. III, Liryki lozańskie;

J. Słowacki, Lambro, Balladyna, Beniowski, Genezis z Ducha, Ksiądz Marek, Sen Srebrny Salomei, wybrane liryki;

Z. Krasiński, Irydion, Przedświt;

C. Norwid, Vade-mecum, Promethidion, Aktor, Pierścień Wielkiej Damy, wybrane nowele.

Przykładowa literatura przedmiotu:

B. Dopart, Romantyzm polski: pluralizm poglądów, synkretyzm dzieła, Kraków 1999 (rozdział II);

Cz. Zgorzelski, hasło „liryka” w: Słowniku literatury Polskiej XIX w.;

E. Feliksiak, „Maria” Malczewskiego. Duch dawnej Polski w stepowym teatrze świata, Białystok 1997 (rozdz. „Maria Malczewskiego. Świat otwarty na pytania”);

Hasło ‘mesjanizm’, w: Słownik Literatury Polskiej XIX, pod red. J. Bachórza i A. Kowalczykowej, Wrocław 1999;

M. Janion, M. Żmigrodzka, Romantyzm i historia, Warszawa 1978 , s. 111-128 (rozdz. „Koliszczyzna”);

M. Maciejewski, Przesłanie „Z drugiego brzegu”. Mickiewicza liryka lat ostatnich, w: Liryki lozańskie Adama Mickiewicza. Strona Lemanu. Antologia, oprac. M. Stala, Kraków 1998;

M. Piwińska, Juliusz Słowacki od duchów, Warszawa 1992;

R. Przybylski, Romantyczność jako przepaść klasyka, w: tenże, Klasycyzm czyli prawdziwy koniec Królestwa Polskiego, Gdańsk, 1996;

S. Treugutt, Beniowski. Kryzys indywidualizmu romantycznego, Warszawa, 1990 lub 1999 (zwłaszcza rozdz. I, V, VII, VIII);

S. Treugutt, Książe niezłomny na ruinach Baru. Przemiany tradycji barskiej, Kraków 1972;

Słowacki mistyczny. Materiały z sesji, Warszawa 1981;

Z. Kleiner, Analiza Irydiona jako dzieła sztuki, w: Zygmunt Krasiński, Warszawa 1998;

Z. Stefanowska, Norwidowski romantyzm, „Pamiętnik Literacki" 1968, z. 4;

Z. Stefanowska, Próba zdrowego rozumu, w: Próba zdrowego rozumu, Warszawa1977.

Ćwiczenia z HLP romantyzmu poświęcone są analizie następujące zagadnienia realizowanych w oparciu o podane lektury, przy czym jedno zagadnienie realizowane może być na więcej niż jednych zajęciach:

1. Kształtowanie się romantyzmu polskiego, cechy romantycznego paradygmatu.

– A. Mickiewicz, Romantyczność.

2. Romantyczna inicjacja przez lekturę… W kręgu „książek zbójeckich”.

– J. W. Goethe, Faust;

– F. Schiller, Zbójcy.

3. Cechy konstytutywne bohatera romantycznego.

– G. Byron, Kain.

4. Romantyczna egzystencja. „Choroby wieku” i środki zaradcze…

– A. de Musset, Spowiedź dziecięcia wieku;

– F. Chateaubriand, René;

– A. Mickiewicz, Dziady cz. IV,

– S. Garczyński, Wacława dzieje.

5. Człowiek wobec historii.

– A. Malczewski, Maria;

– S. Goszczyński, Zamek kaniowski;

– A. Mickiewicz, Konrad Wallenrod;

– J. Słowacki, Lambro.

6. Romantyczny autotematyzm i kreacjonizm.

– J. Słowacki, Beniowski.

7. Dynamika poetyckiego przełomu i jego literacka egzemplifikacja.

– J. Słowacki, Fantazy;

– A. Mickiewicz, Liryki lozańskie.

8. Cechy konstytutywne liryki romantycznej – analiza tekstów wybranych do wspólnej lektury przez studentów.

9. „Nowy Słowacki, nowy bohater”.

– J. Słowacki, Ksiądz Marek;

– J. Słowacki, Sen Srebrny Salomei.

10. Mistyczne przełomy…

– J. Słowacki, Genezis z Ducha, wybrane liryki genezyjskie.

11. Kostium i maska romantyczna.

– A. Mickiewicz, Konrad Wallenrod;

– Z. Krasiński, Irydion.

12. Romantyczne mesjanizmy.

– A. Mickiewicz, Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego;

– Z. Krasiński, Przedświt.

13. Norwid wobec romantyzmu.

– Wybrane liryki z cyklu Vade-mecum.

14. Norwidowska koncepcja sztuki.

– C. Norwid, Promethidion, Aktor, Pierścień Wielkiej Damy.

Oprócz godzin zorganizowanych przez prowadzącego zajęcia, realizacja przedmiotu uwzględnia także dodatkowy nakład pracy związany z pracą samodzielną studenta przeznaczoną na:

– czytanie lektur i zalecanych tekstów krytyczno- i historycznoliterackich,

– przygotowanie i napisanie pracy semestralnej

Wymiar pracy samodzielnej studenta powinien wynosił około min. 70 godzin.

Heureza, krótkie formy pisemne.

Ocena z ćwiczeń (zaliczenie przedmiotu) odbywa się na podstawie zasad ujętych w punkcie „Sposób zaliczenia”, przy czym szczególna aktywność studenta na zajęciach może być promowana wpisaniem oceny bardzo dobrej z przedmiotu.

Student, który ubiega się o zaliczenie:

– potrafi określić cechy tekstu romantycznego, wykazać jego specyfikę (gatunkową, tematyczną, stylistyczną itp.),

– zna omawiane podczas zajęć teksty literatury polskiego i europejskiego romantyzmu,

– potrafi je analizować i interpretować w różnych kontekstach,

– rozumie i potrafi wyjaśnić złożoność i specyfikę polskiego romantyzmu ukazać na poszczególnych dziełach dynamikę przemian epoki,

– umie omówić wybrane teksty krytycznoliterackie i historycznoliterackie,

– napisał pracę roczną z HLP romantyzmu.

Efekty uczenia się j i wiedza studenta oceniane są w trakcie zajęć przez prowadzącego.

Egzamin odbywa się w formie rozmowy wokół trzech pytań zadanych przez egzaminatora z podanego na stronie Zakładu Literatury Romantyzmu zakresu materiału.

Brak.