Węzłowe problemy wybranej epoki historycznej (XIX w.)

obowiązkowe

Przedmiot obejmuje następujące zagadnienia: faktografia epoki, uporządkowana chronologicznie i tematycznie, podstawowe uwarunkowania zjawisk i procesów historycznych zachodzących w tej epoce; konstruowanie złożonej wypowiedzi ustnej na tematy związane z epoką z wykorzystaniem specjalistycznej terminologii.

Na podstawie wskazanych podręczników i wykładów na platformie Kampus student/ka samodzielnie poznaje chronologię i faktografię epoki, z zakresu dziejów Polski i powszechnych, aspekty kulturowe, gospodarcze, polityczne i społeczne wydarzeń i procesów, a także związki przyczynowe skutkowe zachodzące między nimi. Uwieńczeniem samodzielnej pracy studenta/ki jest rozmowa z egzaminatorem, w której student/ka konstruuje wypowiedź dotyczącą chronologii i faktografii epoki z wykorzystaniem specjalistycznej terminologii.

Bilans pracy studenta/ki: 4 ECTS (10 godz. konsultacje i egzamin, 100 godz. praca własna studenta/ki: samodzielna lektura, porządkowanie treści)

Zob. sylabus grupy. Lista lektur różni się w zależności od prowadzącego.

Po zaliczeniu przedmiotu student/ka zna węzłowe problemy dziejów Polski i powszechnych XIX w. w układzie chronologicznym i tematycznym, rozumie uwarunkowania społeczne, polityczne, kulturowe i gospodarcze wydarzeń i procesów właściwych dla tej epoki w ujęciu przekrojowym, ma umiejętności w zakresie konstruowania złożonych wypowiedzi ustnych z wykorzystaniem specjalistycznej terminologii właściwej dla historii XIX w.; umie samodzielnie poszerzać wiedzę i organizować swoją pracę; jest gotów/owa do krytycznej oceny prezentowanych interpretacji przeszłości i uzasadniania swojego stanowiska z wykorzystaniem wiedzy ze wskazanych opracowań.

Odniesienia do kierunkowych efektów uczenia: K_W01, K_W02, K_W08, K_U07, K_U12, K_K01

Oceniane jest opanowanie wiedzy faktograficznej ze wskazanych podręczników i wykładów na platformie Kampus, znajomość związków przyczynowo-skutkowych między wydarzeniami i procesami i umiejętność ich logicznej analizy, umiejętność posługiwania się specjalistyczną terminologią w wypowiedzi argumentacyjnej.