Objazd naukowy (II)

obowiązkowe

Ćwiczenia terenowe w formie objazdu naukowego. Celem zajęć jest pogłębienie wiedzy na temat podstawowych stylów w architekturze, od średniowiecza do XX w. i umiejętności ich rozpoznawania w terenie i datowania, umiejętność omawiania obiektów zabytkowych z użyciem terminologii z zakresu historii i historii sztuki, rozumienie i rozpoznawanie znaczenia różnego rodzaju zabytków architektonicznych, osadniczych układów przestrzennych i krajobrazu kulturowego jako źródeł do badań historycznych.

Ćwiczenia terenowe (75 godz,) w formie objazdu naukowego służą rozwinięciu umiejętności zastosowania wiedzy na temat stylów, poszerzeniu specjalistycznej terminologii sztuk pięknych, zdobytej na zajęciach Objazd I roku i przekazanej przez prowadzących zajęcia w terenie, do samodzielnego rozpoznania, wydatowania i szczegółowego opisu zabytków. W analizie obiektów na trasie objazdu kluczowe znaczenie ma rozwinięcie umiejętności odczytywania dostępnych informacji bezpośrednio z oglądanych obiektów, na podstawie posiadanej wiedzy, czyli umiejętności interpretacji specyficznego źródła historycznego, jakim jest zabytek. Studenci uczą się także rozumienia kontekstu przestrzennego, w jakim funkcjonuje obiekt zabytkowy, odczytują złożone informacje o układach osadniczych. Uczą się dostrzegać nawarstwienia substancji zabytkowej i ślady przemian, jakim ulegały poszczególne obiekty i układy przestrzenne, oraz rozumienia ich najważniejszych przyczyn środowiskowych, gospodarczych, społecznych, politycznych i kulturowych. Zapoznają się z formami zabezpieczania, ochrony i udostępniania materialnego dziedzictwa historycznego i jego znaczenie dla lokalnych społeczności.

A. Miłobędzki, Zarys dziejów architektury w Polsce, dowolne wydanie.

Słownik terminologiczny sztuk pięknych, dowolne wydanie.

T. Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1990.

W. Koch, Style w architekturze, Warszawa 1996.

Student rozumie znaczenie obiektów zabytkowych jako źródeł do badania przeszłości, potrafi samodzielnie wyszukać i krytycznie ocenić informacje źródłowe zawarte w obiekcie zabytkowym. Na podstawie wiedzy na temat stylów w sztuce od średniowiecza do XX w. potrafi wydatować obiekt i zidentyfikować zmiany, jakim on podlegał. Umie posługiwać się specjalistyczną terminologią historii sztuki przy opisywaniu obiektu zabytkowego. Umie powiązać obiekt zabytkowy z otaczającym kontekstem osadniczym i geograficznym, odczytać związki między różnymi elementami otoczenia i wyciągać wnioski na tej podstawie dotyczące funkcji obiektu zabytkowego. Rozumie, że otaczający go krajobraz kulturowy, w tym osadniczy niesie informacje historyczne i potrafi je scharakteryzować. Rozumie przyczyny zmienności zabytków i zespołów zabytkowych w czasie oraz konieczność ich ochrony. Zna różne formy zabezpieczania i udostępniania obiektów zabytkowych, a także jest świadomy konieczności ochrony materialnego dziedzictwa historycznego i jego znaczenia dla lokalnych społeczności.

Odniesienie do efektów kierunkowych: K_W03, K_W07, K_U04,

K_K03, K_K04

Metodą weryfikacji efektów uczenia jest kolokwium ustne, które polega na samodzielnym omówieniu obiektu zabytkowego wskazanego przez prowadzącego zajęcia. Kolokwium odbywa się ostatniego dnia objazdu. Oceniana jest umiejętność zastosowania zdobytej wiedzy do identyfikację stylu obiektu, odczytania funkcji obiektu i kontekstu osadniczego, w jakim on funkcjonuje. Oceniana jest umiejętność powiązania wiedzy teoretycznej z obserwowanymi cechami zabytku, poprawność stosowania specjalistycznej terminologii, rozumienie wartości źródłowej omawianego obiektu,

Nieusprawiedliwiona nieobecność na objeździe oznacza jego niezaliczenie. W przypadku usprawiedliwionej nieobecności obowiązują zasady określone w Regulaminie zajęć terenowych.