Historia Polski XIX w.

obowiązkowe

Student przystępując do zajęć musi znać jeden z języków nowożytnych w stopniu umożliwiającym lekturę opracowań.

Celem ćwiczeń jest zapoznanie studentów z metodami i warsztatem pracy badacza dziejów Polski pierwszej połowy XIX w. za pomocą zajęć o charakterze monograficznym. Ćwiczenia te kształtują umiejętności analizy źródeł charakterystycznych dla tego okresu, interpretacji faktów historycznych, posługiwania się materiałami pomocniczymi oraz opracowaniami w celu uzyskania syntetycznego obrazu badanego zagadnienia.

Przedmiot kierunkowy, studia stacjonarne, III rok.

4 ECTS (bilans pracy studenta: 30 godz. kontaktowych, 90 godz. przygotowanie do zajęć, przygotowanie do kolokwium i konsultacje).

Podczas ćwiczeń studenci zapoznają się z metodami i warsztatem pracy badacza dziejów Polski XIX w. Zajęcia mają charakter monograficzny, prezentujący kluczowe zagadnienia tej epoki, dobrane według kompetencji i zainteresowań prowadzących zajęcia. W związku z tym poszczególne grupy ćwiczeniowe zajmują się różnymi tematami szczegółowymi w ramach tego przedmiotu.

Ćwiczenia mają kształtować u studenta zdolność pogłębionego myślenia historycznego oraz zapoznawać z krytyką historyczną różnych typów przekazów źródłowych powstających w XIX w. na ziemiach polskich lub z Polską związanych, a także pogłębiać rozumienie złożonych uwarunkowań procesów społecznych, politycznych, gospodarczych i kulturowych zachodzących w tej epoce. Celem ćwiczeń jest ponadto rozwijanie umiejętności krytycznego czytania literatury przedmiotu i ustosunkowywania się do naukowej dyskusji na temat problemów historii XIX w. oraz formułowania własnych interpretacji i aktywnego uczestnictwa w dyskusji na temat analizowanego problemu.

Literatura szczegółowa znajduje się w sylabusach poszczególnych zajęć prowadzonych w ramach przedmiotu.

Po zaliczeniu zajęć studenci znają w stopniu zaawansowanym wybrane zagadnienia dziejów Polski w XIX w., rozumieją złożone uwarunkowania zjawisk i procesów historycznych zachodzących w tej epoce oraz wpływ tych uwarunkowań na współczesne procesy polityczne kulturowe, społeczne i gospodarcze zachodzące w Polsce, znają wybrane źródła do badania najnowszych dziejów Polski, ich specyfikę i zasady krytyki, znają specjalistyczną terminologię dotyczącą dziejów Polski XIX w., potrafią przeprowadzić krytykę różnych typów źródeł charakterystycznych dla historii Polski XIX w. oraz krytycznie analizować opracowania naukowe poświęcone tej epoce i samodzielnie rozszerzać wiedzę pozaźródłową, prowadzić dyskusję w grupie, wykorzystując w wypowiedziach specjalistyczną terminologię, a także nabywają umiejętność krytycznej oceny interpretacji zaproponowanych przez innych uczestników zajęć.

Oceniany jest udział w dyskusji nad wskazanymi materiałami źródłowymi, budowanie argumentacyjnych wypowiedzi z wykorzystaniem wiedzy pozaźródłowej ze wskazanych opracowań; głębia krytycznej analizy źródeł, umiejętność operowania specjalistyczną terminologią; w przypadku kolokwium oceniana jest umiejętność zastosowania narzędzi krytyki wewnętrznej i wiedzy pozaźródłowej w analizie źródła i formułowaniu spójnych wypowiedzi.